Pleinwacht

De zoemer gaat en vrijwel meteen stroomt het plein vol met een uitbundige menigte. Daar sta ik dan. Grote kale man met oranje vestje met daarop het schoollogo. De kinderen herkennen in mij meteen de pleinwacht. Het gezaghebbende voorkomen wordt ietwat tenietgedaan door een klein meisje dat op mijn nek zit en met grote bruine ogen het veel te drukke schoolplein overziet. Over een klein half jaartje loopt ook zij hier rond flitst er even door me heen.

Meteen word ik aangesproken door Emma. Emma heeft overduidelijk chocoladepasta op haar brood gehad. “Ik mag van hun niet op het klimrek!” Mijn blik gaat van Emma naar ‘hun’ en nog voor dat ik kan voorstellen dat ze best om de beurt een koprol kunnen maken, zie ik de dames al opschikken om ook Emma er tussen te laten. Dat ging gemakkelijk.

Dan word ik opgehaald door Indy. “Kom snel! Britt is gevallen!” Een korte sprint naar het klimrek en ik zie Britt met een verbeten mondje wat tranen wegknipperen. Broek vies.. maar het gaat al weer. Amper 5 minuten verder is het Indy die nu gevallen is. Als ik ter plaatse kom, rent ze al weer vrolijk rond.

“Sem! Je vader!” hoor ik iemand roepen. Een blonde lange lummel met een mooie nieuwe broek, die vanmorgen nog schoon was, roept even “hoi pap!” en rent meteen verder achter zijn vriendinnetje aan.

De “Hij doet dit, zij plaagt mij, hij is gevallen, mag ik een pleister” momenten volgen elkaar in een ras tempo op. Aan alles is te merken dat de kids toe zijn aan twee weekjes vakantie.

Dan roept Melissa me.. “Semsevader! Kom snel! Simone is overstuur om haar opa. Die is dood!”

Simone, die net nog vrolijk speelde dat ze een paard was, staat nu dikke tranen te huilen tegen een muurtje. Om haar heen staan een aantal anderen die pogingen ondernemen haar te troosten. Ik haal Ava even van mijn nek, hurk neer voor Simone en vraag haar waarom ze zo verdrietig is.

“ik ben verdrietig om Opa...” is het antwoord.

Ik leg even mijn hand op haar hoofd en zeg dat ze daar dan best verdrietig om mag zijn, want dat is niet leuk. Ze haalt een handje langs een snotneus en knikt. Ik vraag voorzichtig naar haar opa en wat er precies gebeurd is. Ik zie haar nadenken en dan antwoordt ze dat het iets met zijn keel en een bult was, maar dat wist ze niet meer zeker want dat was al weer zes jaar geleden. Ik geef aan dat ik snap dat ze opa zelfs na zes jaar nog wel eens mist. Een donkerharig meisje geeft aan dat haar opa ook overleden is. De opa van een ander leeft ook al niet meer. 

Melissa’s opa leeft nog wel. “Die is al 65 en nog geeneens dood!”
Dat is inderdaad wel bijzonder ja. ;)

“Kom jongens.. we gaan nog even lekker spelen want de bel gaat zo en dan moeten jullie weer binnen hangen. “ geef ik even later aan. Ava klautert weer op mijn nek en Simone en Melissa galopperen al weer lachend voorbij.

Even later gaat de zoemer. Mijn oranje hesje gaat aan de kapstok en Ava en papa gaan doen wat ze elke donderdag doen… 

Lekker lunchen in het Koffiehuys.

Read More

Bezoek

Nerveus word ik wakker… midden in de nacht is het. Ken je dat gevoel? Het gevoel dat iemand naar je kijkt. Precies dat gevoel heeft er nu voor gezorgd dat ik wakker werd. 

Ik heb het nog niet gezien, maar ik weet dat het er is. Ik voel het. Het is daar en het kijkt naar me. Naast me hoor ik het rustige ademhalen van mijn slapende vrouw. In mijn hoofd maak ik een schatting hoeveel tijd het me gaat kosten om aan de andere kant van het bed te komen. Maar tegen al mijn oerdriften in beheers ik me en weet ik mijn ademhaling rustig te houden. Voorzichtig open ik mijn ogen een klein beetje, turend door mijn wimpers in de donkere slaapkamer. Daar in de hoek zit het. Door een spleet naast het rolgordijn weerkaatst een weinig aan maanlicht in twee goudgele ogen.

Loerend, wachtend…

Dit wordt een proef. Een wedstrijd in wie het meeste geduld heeft. Elke vezel in mijn lichaam schreeuwt: “vluchten of vechten!” Mijn verstand zegt: “Blijf!”

Mijn vrouw verschuift een arm. Gouden ogen flitsen in de richting van het geluid. Ik houd me gereed om in actie te komen. Niets gebeurt er…

Dan opeens zie ik langzaam de schimmige gedaante in de richting van de slaapkamerdeur gaan en vervolgens de gang in verdwijnen. Geruisloos stap ik naast mijn bed. Mijn vrouw slaapt nog steeds. Sluipend langs de muur verplaats ik me naar de andere kant van het bed. Zachtjes doe ik de deur dicht en denk..

Rotkat!

Read More

Stop soms eens.. en neem waar!

Op een koude ochtend in januari posteerde een jonge man zich in de hal van een metrostation in Washington en begon daar op zijn viool te spelen. In de 45 minuten dat hij er stond, kregen de voorbijgangers zes prachtige stukken van Bach te horen. Omdat het spitsuur was, kwam er in dat kleine uur een duizendtal mensen voorbij; de meesten waren op weg naar hun werk. Tijdens de eerste drie minuten viel het een heer op leeftijd op dat er iemand muziek stond te maken. Hij hield de pas in, keek even en liep verder. Meteen daarna ontving de violist zijn eerste geld, een biljet van een dollar, van een vrouw, die niet eens stopte om te horen wat hij speelde. Nog even later stond iemand vijf minuten tegen een zuil te leunen, hij keek vervolgens op zijn horloge en ging naar de treinen. 

Het eerste menselijke wezen met echte aandacht voor wat er gebeurde was een jongetje van drie. Zijn moeder had haast, maar het ventje wilde perse luisteren. Dat kwam niet van pas, hij werd meegetrokken, al bleef hij omkijken. 

Het zelfde overkwam andere kinderen en zonder uitzondering wilden de ouders dat hun kinderen doorliepen, soms na twee of drie min van geforceerd geduld. 

In de 45 minuten dat hij speelde, haalde de violist 32 dollar op en had hij 6 echte toeschouwers. Op het eind was er geen applaus, niemand die hem aanmoedigde om door te gaan. 

Eén échte luisteraar. 

Eén vrouw, de enige die echt was blijven staan om te luisteren, zei op een bepaald moment tegen hem dat ze hem eerder gezien had en dat ze veel bewondering voor zijn werk had. 

De violist was de wereldberoemde Joshua Bell en hij had twee dagen eerder voor een bomvol theater gestaan in Boston, met entreeprijzen vanaf honderd dollar. Zowel in het theater als in het metrostation speelde hij op een 300 jaar oude Stradivaris, een viool met een geschatte waarde van 3,5 miljoen dollar. De stukken die hij speelde, worden gezien als de moeilijkste van Bach voor dit instrument. 

Experiment 

Deze hele gebeurtenis werd gefilmd door de Washington post. Toen Bell door de journalist werd gevraagd hoe hij zich gevoeld had, verborg hij zijn teleurstelling niet; de mensen waren niet in staat de schoonheid te herkennen als ze zich niet in de geijkte situatie bevonden om kunst tot zich te nemen. 

Het idee van de Washington post was om een sociologisch experiment te doen met als hypothese dat wanneer mensen iets subliems meemaken ze daar geen enkele aandacht aan zullen besteden als hun prioriteiten op dat moment elders liggen; ze zijn op weg naar hun werk, zijn in gedachten verzonken, neigen tot generalisaties als; muzikanten in de metro zijn stuk voor stuk gefrustreerde types die over geen greintje muzikaal talent beschikken. 

En nu wij? 

Zou ik gestopt zijn om naar Joshua Bell te luisteren? Geen idee.. Want ik denk dat ik net als iedereen geconditioneerd ben door de ceremonie waarmee kunst is omgeven zoals theaters, hoge prijzen en dat soort zaken. Maar het experiment liet wel een alarmbel rinkelen. 

Als we geen tijd hebben om naar een van de beste violisten ter wereld te luisteren, hoeveel andere prachtige dingen zullen we dan wel niet mislopen in dit leven? 

Read More

Babbels..

"Papa slofjes uit!" 

"Ja ja.. Papa doet de slofjes uit"... Ik haal de blauwe plastic hoesjes van mijn voeten. Hoesjes die er zorg voor dragen dat de altijd smetteloze vloer van de kindercrèche ook in die staat blijft. Ava wacht ongeduldig bij de deur met haar konijntje in haar knuistje geklemd. 

"Jaaa! auto toe!!" roept ze als ik opsta en mijn tas pak. 

Ik pak m'n kleine meid in m'n armen en wens een meneer die zojuist naar binnen wandelt een goede middag toe. Hij houdt de deur voor ons open en terwijl ik hem daarvoor vriendelijk bedank, zie ik in het voorbijgaan dat hij een nette blouse met een Connexxion logo draagt. Buschauffeur, schiet er door me heen. Ava heeft daar echter heel andere gedachten over. 

Een klein vingertje wijst naar deze meneer en lief lachend zegt ze; "Pieter Post!" 

Met enigszins rode wangen haal ik mijn schouders op en samen moeten we even lachen. Ava zwaait nog even naar Pieter Post en Pieter zwaait zelfs even terug. 

Ik plaats de kleine meid in haar stoeltje achter in de auto en maak ruzie met de gordeltjes. 

'Sordel moeluk!" is Ava het met me eens. Tja, die gordel ook hè! 

"Piet!! hahaha.. Piet!!" Roept de kleine meid opeens heel enthousiast. 

Ik kijk op om te zien waarom de heer Post al zo snel weer buiten is, maar zie in plaats daarvan een aardige (volgens mij) Surinaamse dame lief naar ons zwaaien. 

"Papa Piet singe?!" Vraagt de kleine meid met grote ogen en een verwachtingsvolle grijns. 

Heeeel zachtjes doen we samen even een Sinterklaasliedje.

Read More

dag vriendje..

- Je stink adem;

- Je schorre miauw;

- Je gekke pluis haar;

- Altijd voor m'n voeten lopend;

- Je lauwwarme maaginhoud soms tussen m'n blote tenen;



Toch ga ik je missen oude vriend.
Welterusten en wie weet...

Bobbie 1990 - 2010

Read More

Total loss

PAPA!!!!! Ohwnee.. ohwnee... 

Watisser?? 

IkhadmnfietsdaaropdewegneergelegdentoenkwamineensdieRenaultMeganeCabriolet (ademteug) 

Endiezagmijnfietsnietliggenentoenismijnfietsonderdieautogekomen (ademteug) 

En nu is die helemaal plat! 

Sem! Rustig jochie... je gaat veel te snel..

Wat is er precies met je fiets gebeurd?

Read More

Voetbal is stom...

Ik houd niet van voetbal! Buitenspel, wat is dat? Ik vind er niets aan! En dan niet eens zo zeer om het spelletje, al vind ik dat de deelnemers soms exorbitante bedragen ontvangen om ergens tegen een bal te mogen trappen en men hierdoor allang niet meer met het hart maar met de portemonnee in het achterhoofd voetbalt. Dergelijke bedragen kweekt verwende jongetjes en werkt vedette- of divagedrag in de hand. Maar dat terzijde.. 

De reden waarom ik vooral niet van voetbal houd is omdat het zelfs van volwassen en beschaafde kerels, vervelende, onredelijke en kinderachtige ruziemakers maakt. 

In onze koffiekamer op het werk is de zin: “gisteren de wedstrijd nog gezien?” de standaard vraag om de dag te beginnen. Met “de wedstrijd” weet men al meteen dat het over voetbal gaat en barst het gesprek los. Het begint met een grondige analyse van de gespeelde wedstrijd, waarin de ene partij mazzel heeft gehad of z’n dag niet had. Spelers met vaak exotische namen hebben heel goed gespeeld of bakten er juist helemaal niets van. Iedereen doet een duit in het zakje en een koffiekamer vol voetbalcoaches vindt dat die ene speler niet gewisseld had mogen worden of die andere juist wel. Om over de scheidsrechter maar niet te spreken… 

Als de wedstrijden allen uitgebreid besproken en geanalyseerd zijn, krijgt het gesprek vervolgens een heel andere wending. Dan komt het moment waar psychologen zich likkebaardend en handenwrijvend op kunnen storten... het moment dat volwassen mannen beginnen met het afkraken van elkaars favoriete clubje. De één vertelt de ander waarom zijn clubje het beste presteert en dan op vaak lullige wijze waarom die van de ander niet deugt. Als er meerdere personen zijn die deze mening delen krijgt deze persoon bijval van de rest en duikt men, als een roedel hyena’s op een kadaver, op het clubje van de ander net zolang tot de ander niets meer weet te zeggen of afdruipt. Er wordt flink om gelachen, maar de ogen lachen niet mee! Deep down is dit bittere ernst voor deze mannen en gaat achter de grappen en de lachjes een strijd op leven en dood schuil. En het allervreemdste vind ik nog... het gaat alleen om de naam van dat clubje! Wie er in de kleuren van de club speelt, is maar tot zekere hoogte belangrijk, maar maakt voor de naam van het clubje geen drol uit! Als de gehele selectie, inclusief trainer, vandaag nog zou wisselen met die van een andere club, dan nog blijft men trouw aan de naam van 'hun' clubje. En dat is dan nog steeds een beter clubje dan die van de ander... Snapt u het nog? En zo is dit, bijna iedere dag weer, een terugkerend ritueel. 

Iedereen weet al dat ze mij niets over voetbal moeten vragen en ik ben al zeker niet voor een clubje, dus ik kijk dat altijd maar een beetje aan en bemoei me nergens mee, tot gisterenmorgen... 

Na mijn vraag of iemand gisteren toevallig ‘Goede Tijden’ nog gezien had kon je een speld horen vallen. hehehe... dat vind ik dan weer leuk.

Read More

Kinderlogica 6 - Prioriteiten...

Met rode wangetjes van het buitenspelen en een gejaagde blik in zijn ogen snelt hij met een rotgang de achterdeur binnen.

Ik moet echt heeeeel nodig plassen papa!

Even later wandelt hij een stuk minder gejaagd de kamer weer in onderwijl zijn jasje dichtritsend.

Zo, dan ga ik nu snel even Lina’s moeder halen hoor. Want Lina is gevallen... en ligt daar met allemaal bloed aan haar knie! Doei!!!

Tja, op sommige momenten moet je prioriteiten stellen he?!

Read More

De supermarkt Roma

Waar je vroeger nog eens een krantje kocht van een zwerver of verslaafde en waarvan je dan hoopte dat ze jouw centjes zouden uitgeven aan wat lekkers in plaats van een blik bier of een spuit, vind je nu een heel ander soort volkje. Overal in Apeldoorn kom je ze tegen.. ik noem ze de supermarkt Roma. Ogenschijnlijk één grote zigeunerfamilie, want ze lijken allemaal op elkaar. Met een stapeltje daklozenkranten in hun handen wensen ze je met vettige, gemaakte lachjes netjes een goedemorgen als je de supermarkt binnengaat en doen dat ook als je er even later weer uit komt. Ze vragen nergens om, maar zorgen er toch voor dat je niet om ze heen kunt en even stilstaat bij het feit dat er mensen zijn die het minder goed lijken te hebben terwijl jij met je afgeladen kar vol met lekkere dingen naar je auto wandelt.

Waarom staat die mevrouw daar altijd maar papa? Vraagt Sem als we de Appie inwandelen. De mevrouw in kwestie schenkt ons een knaagdierachtige glimlach, achter in haar mond zie ik een glinstering van goud. Nou die verkoopt krantjes, zodat ze wat centjes kan verdienen... want die mensen hebben geen huis, geen werk en geen centjes vertel ik zoonlief, terwijl ik mijn karretje om haar heen stuur en probeer haar blik te ontwijken.

Maar is dat wel zo??

Sinds ik één van deze zigeunerdames heb zien bellen met een mobieltje dat er gelikter uitzag dan de mijne en later weer een andere dame uit een auto zag stappen welke er eveneens beter aan toe was dan ons volkswagentje, ben ik deze mensen eens door een andere bril gaan bekijken. Een dagelijkse observatie (uiteraard voor de boodschappen!) leert mij dat een dame in een uur tijd al gauw 2 tot 5 euro toegeschoven krijgt. Laten we voor het gemak van de stelling uitgaan dat een gemiddelde “werkdag” 30 euro oplevert. Dit houdt in dat in een 6 daagse werkweek (de Appie is zelfs op zondag open) iemand zo’n 700 euro per maand in zijn zak kan stoppen. Een fictief Roma gezinnetje bestaande uit oma, moeder en twee dochters zouden tezamen goed kunnen zijn voor op zijn minst 2800 euro maandelijks. Een bovengemiddeld maandinkomen, bovenop een eventuele uitkering en inkomsten uit overige dubieuze bronnen. (Roma staan immers niet bekend om hun respect voor andermans bezittingen, maar dat mag je niet hardop zeggen.) Kortom, meer dan genoeg om de rest van de familie in Roemenië te kunnen onderhouden.

Als je vervolgens ook nog eens leest dat van de 100 straatkrant verkopers er tegenwoordig 75 van Roma-afkomst zijn en dat ook nog eens een groot deel van deze bedelaars speciaal voor dat doel naar ons land worden gehaald en verplicht aan het werk worden gezet door een criminele, internationaal opererende Roemeense bende die hun verkopers verplicht alle opbrengsten af te staan, heb je helemaal zoiets van; is het wel goed om deze mensen nog je centjes te geven? (Een groot HOERA voor de EU en zijn open grenzen gaat ook nog even door me heen...)

Doe dan zoals vroeger… zo'n zigeuner met een accordeon en een aap! Of één met kaarten en een glazen bol. Dan doe je wat voor je centjes. Dat zorgt nog wel voor enig vermaak. Daar wil zelfs ik dan nog wel wat kwartjes aan spenderen. Helaas.. ik spreek geen Roma.

Read More