maandag 17 februari 2014


Terwijl ik druk aan het poetsen ben, probeert ze me te overtuigen dat niet zij het was die de muur vol pindakaas heeft gesmeerd. "Echt niet pap! Ik weet ook niet wie dat gedaan heeft, maar ikke echt niet!" Ik onderdruk sterk de neiging om haar op haar grote bruine ogen te geloven. 

Plonzend en schuimend doe ik de spons nog een keer in de emmer en mijn ogen speuren de muur af. Ik besluit het over een andere boeg te gooien en met een oefen-boze blik wijs ik naar een onzichtbaar vlekje op de deur en vraag of ze toevallig nog meer vlekken heeft gemaakt...

Ze produceert een lief lachje. "Nee hoor pap! Alleen maar op de muur!"

zaterdag 15 februari 2014

Na het warme eten genieten we nog even van een bakje yoghurt. Sem heeft zijn toetje al op en zit te wippen op zijn stoel.  Enkele nerveuze blikken gaan heen en weer van onze toetjes naar zijn tablet. Als ik hem vraag of hij zijn Topo-toets voor morgen al kent zie ik heel even de teleurstelling over zijn gezicht glijden en hij kijkt nog één keer in de richting van zijn tablet. Hij weet al genoeg. Toch probeert hij er nog even onderuit te komen. "Oooohw, dat zijn de 12 provincies maar pap! Da's een makkie!" Ik beloof hem dat hij nog even op zijn tablet mag als hij geen enkele fout maakt. Dat moet toch lukken als het echt zo'n makkie is. ;) 

Ava wil weten wat een topo-toets is. Ik vertel haar dat je dan alles over zaken als landen, plaatsen, bergen en rivieren moet kennen, maar dat je daar in groep 1 van de kleuterschool nog helemaal niets van hoeft te weten.

Als de tafel is afgeruimd gaan we samen zitten voor een kaart van Nederland. Ava komt er bij zitten met haar tekenspulletjes. Ik wijs naar Groningen en kijk verwachtingsvol naar Sem. Na 30 seconden bedenktijd en wat moeilijke blikken probeer ik hem iets te helpen door de "Ggg" klank uit te spreken en nogmaals Groningen aan te wijzen. "Eeuh, Gelderland?" roept hij vragend. Hij had vast aan mijn gezicht al gezien dat dit niet helemaal juist is en wijzigt vlug zijn antwoord in Groningen. Onzekerheid maakt plaats voor een triomfantelijke blik, maar dat is alweer snel voorbij als ik Drenthe aanwijs. Zo werken we de twaalf provincies af waarvan hij er vijf helemaal goed heeft. Hij heeft al door dat er van een spelletje op de tablet niets meer terecht komt, maar snapt dat een onvoldoende op een makkie van een toets ook niet bevorderlijk is voor je reputatie.

Samen doorlopen we een keer of twee alle provincies en daarna wijs ik ze kris kras door elkaar aan. Het gaat nu stukken beter. Wederom wijs ik Drenthe aan en dan is het even stil. "Eeuh, Overijssel?" klinkt het vragend?

Ava legt diep zuchtend een paars kleurpotlood neer en kijkt geïrriteerd op naar haar grote broer. "Nee Sem, dat is toch Drenthe!" Sem wil lachen, maar ziet aan mijn gezicht dat er zich hier iets belangwekkends voordoet en wacht daar nog even mee. Ik wijs Zeeland aan, gevolgd door Noord-Holland en Limburg en in alle gevallen heeft de kleine meid het bij het juiste eind. Zelfs Sem is onder de indruk. Met een uitgestreken en ietwat zelf ingenomen gezichtje kijkt ze ons uitdagend aan en wijdt zich dan weer aan haar tekening.

Mijn vrouw en ik denken op dat moment allebei hetzelfde. Die spaarrekening voor de studie moet omhoog!

donderdag 13 februari 2014

Zo'n 5 dagen in de week is dit een terugkerend ritueel. Maar tijdens de koude periodes is dit toch wel het meest vervelend. Het gevecht tegen de wekker, nog donker buiten, het besef dat dit nog minimaal 22 jaar zo doorgaat en dan het moment dat je daadwerkelijk je warme bed verruilt voor de koude overloop. Brrrrr... Eerst het licht aan, de deuren van de kinderen open zodat ze rustig wakker kunnen worden, en dan vlug de sprint naar de koude badkamer voor een heerlijk warme, verkwikkende douche. Ik ben gek op douchen, daar neem ik echt de tijd voor. Scheren, tandenpoetsen, alles gebeurt onder de douche. Langzaam beslaat de badkamerspiegel en bouwt zich ook buiten het douchegordijn een behaaglijke warmte op in de badkamer. De kinderen weten het al precies, vlug de badkamer in en nog vlugger de deur weer dicht. Zo blijft de badkamer lekker warm. "Mogge Pap!" klinken twee opgewekte stemmetjes. Zo genieten we met z'n drieën, gezellig kletsend, van de warmte van de douche.

Maar dan... (er is altijd een maar) Dan volgt bijna altijd het moment dat 'de holbewoner' roet in het eten komt gooien door de deur helemaal open te zwaaien. Hierdoor ontsnapt alle warmte en verandert de badkamer in luttele seconden weer in een ijskoud hok. Mijn "Deur dicht!!" die daar meestal op volgt, is eigenlijk een zinloze vorm van schadebeperking, want echt lekker warm wordt het dan toch niet meer.

U vraagt zich vast af wie deze prehistorische persoonlijkheid is? Nou ik ook! Want ik heb deze persoon nog nooit echt gezien. "Hoe weet je dan dat het een holbewoner is?" hoor ik u vragen? Dat komt wellicht omdat na het moment dat de ijstijd in onze badkamer aanbreekt, "deze iemand" in accentloos Neanderthaals een soort van goedemorgen gromt.

Onlangs deed ik mijn beklag hierover bij mijn vrouw, onderwijl mijzelf rillend afdrogend in een wederom ijskoude badkamer. Toen kreeg IK zowaar het verwijt dat ik als een autist elke ochtend "Deur dicht!" riep!

Nou ja! ... en die autistische holbewoner met dat ochtendhumeur dan?

donderdag 6 februari 2014

Met een grote rugtas komt ze lachend de klas uit gehuppeld. “Pap ik wil niet naar het Koffiehuys maar naar de V&D!” Mevrouw had opeens zin in een broodje tonijnsalade en een vers sapje. Gezellig babbelend zitten we dan al gauw samen voor het raam te genieten van ons eten. De mensen om ons heen glimlachen om haar kinderlijke zorgeloosheid en levensvreugde en vooral om haar vragenvuur over alles wat ze buiten ziet. Opeens zie ik haar grote bruine ogen nog groter worden. “Pap! Dat meisje heeft een spijker door haar neus!!” Ik kijk voorzichtig om en zie een nogal alternatief gekleed meisje met een flinke zilveren ring door haar neus een blosje ontwikkelen. Ava blijft staren vraagt zich hardop af of zoiets pijn doet en waarom ze zwarte nagellak heeft. Ik zie dat de net nog glimlachende mensen nu het onderwerp van Ava’s aandacht allemaal even bekijken en daarbij erg hun best doen om het niet uit te proesten. Lijkt me toch dat je met zo’n joekel van een ding in je neus wel gewend moet zijn aan de nodige aandacht en misschien juist om die reden zo’n sieraad laat aanbrengen, maar ik zie dat ze met veel aandacht voor haar salade een beetje voorover gaat hangen. Als ik Ava vertel dat zoiets een neusbel heet, komt ze niet meer bij. Ons publiek gniffelt mee. Stiekem heb ik ineens een beetje medelijden met de neusbeldame…
Follow me on Twitter!