donderdag 12 maart 2015

Als ik aan kom lopen, lekker in mijzelf gekeerd en geen zin in aanspraak, zie ik van een afstand al dat ze oogcontact probeert te maken. Ik weiger terug te kijken en wandel nog iets meer naar rechts, maar dat pikt ze niet. Ze wandelt in tegenover gestelde richting met me mee en komt nog steeds op me af. Inwendig baal ik en begin in mijn hoofd allerhande smoezen te repeteren. Een geloofwaardige en plausibele reden waarom ik het echt niet wil en eigenlijk is dat van de knotse toch?! Ik ben namelijk niet het type dat bot iets weigert. Ik blijf wel netjes. Maar vaak sterkt dat de ander juist in hun gevoel je te kunnen overtuigen, dus vraag ik me vaak af of ik dat niet gewoon eens moet doen. Lekker “NEE!” zeggen, chagrijnig kijken en dan zo’n nonchalant wegwuif gebaar maken. Dat zal ze leren! Ik vind het ook ronduit vervelend dat ze je in die positie drukken met dat opdringerige gedoe. Tegenwoordig zeg ik gewoon netjes “Geen interesse” of “Doe geen moeite”, lach een keer vriendelijk en stap stevig door. Heel af en toe word ik nog enkele meters achtervolgd door een volhouder, maar over het algemeen werkt het prima. Bij deze dame alleen niet. Met een overdreven blij gezicht blijft ze achterwaarts in mijn gezichtsveld lopen. “Gratis krantje meneer?” zegt ze terwijl ze een opgevouwen dagblad onder mijn neus drukt. 

Persoonlijk heb ik helemaal niets met kranten en overige media die pretenderen nieuws te verkondigen. Wat is tegenwoordig nog nieuws? Kort, snel en veelal ellendig!

Ik ben op dieet. Een nieuwsdieet om precies te zijn. Ik probeer namelijk al enige tijd geen nieuws meer tot mij te nemen. Geen krant, geen journaal, geen nieuwssites of apps. Geen opsporing verzocht. Niets! En dat is niet eenvoudig hoor. Het vergt enige discipline. Je kunt de TV of de radio niet aanzetten of je vangt wel wat op. Het nieuws op de radio wordt al lang niet meer ieder uur uitgezonden, ook tussen de programma’s door zijn er korte nieuwsflitsen te horen. En als het niet in het reguliere nieuws is, dan hebben mensen het er wel over in de koffiekamer, in de supermarkt of je digi-vriendjes delen die ellende op social media. Maar toch, ik moet zeggen dat het me best goed afgaat.  Maakt dit dieet mij dan gelukkiger? Nou en of! En ik kan het ook iedereen aanraden.

Ja maar… Nieuws is toch belangrijk? Je moet toch op de hoogte blijven van de dingen die er in de wereld gebeuren? Je moet toch weten wat er speelt? Maar niemand kan je uitleggen waarom dat eigenlijk is. Waarom moet ik dat dan? Word ik daar beter, intelligenter, wereldwijzer of anders van? Wie kan mij één relevant nieuwsfeit noemen waar de wereld beter van geworden is? Waarom moet ik zo nodig weten wie in welk land een ander doodschiet, onthoofdt, neersteekt of een slechte dag bezorgt. Of in welk land er een overstroming is geweest en hoeveel mensen er al zijn omgekomen. Ik vind ook dat het nieuws op deze manier een vertekend beeld van de wereld schetst. Alsof er alleen maar ellende is.

Het is dus echt geen desinteresse of een vorm van mijn kop in het zand steken. Geenszins. Ik vind het echt wel erg allemaal en dat is het hem nou juist. Ik vind het erg. Het raakt me. Die constante media stroom aan negativiteit en ellende doet iets met me wat ik niet leuk vind. Ik word boos en verdrietig gemaakt door alle onrecht. Ik wordt murw gebeukt met berichtgevingen over al het slechts in de wereld, in Full HD en dolby surround. Ik raak zelfs afgestompt, want de zoveelste onthoofding is wel erg… maar daar heb je er inmiddels al een aantal van gezien, dus maakt het minder indruk. Daar schrik ik van hoor. Het nieuws brengt mij persoonlijk niets goeds, dus heb ik er heel bewust en weloverwogen voor gekozen om al die ellende niet meer toe te laten in mijn leven. Het is klaar!

Vraag je voor de grap ook eens af hoe je onderbewuste aan het werk wordt gezet met deze materie. Iedereen die zich wel eens heeft verdiept in NLP technieken zou het toch zeker op moeten vallen dat, bijvoorbeeld bij een nieuwstopic over moslims, de woorden angst, dood, geweld en terrorisme vaak in één adem worden genoemd. Zo wordt je geest op een geslepen wijze geprogrammeerd dat deze woorden bij elkaar horen. Zo zit het brein in elkaar. Het legt verbanden en maakt patronen en is op deze manier te beïnvloeden.

Men is er dus op uit om angst te zaaien of om je iets te láten geloven en dáár ben ik wars van. Het is pure klassieke conditionering! Want of het nou moslims, terroristen, het zika virus, zwarte Pieten of Russen zijn, door ze constant in één adem te noemen met negativiteit worden ze door je onderbewustzijn dus als vanzelf samengevoegd. Denk daar eens over na. Ik maak het voor mijzelf dan nog iets diepzinniger met bepaalde theorieën en inzichten. Stel nou hè.. dat wij met ons collectieve bewustzijn deze zaken juist laten gebeuren of in standhouden door toedoen van lieden die het nieuws bewust om die reden naar buiten brengen of manipuleren. Wat je aandacht geeft groeit immers! Of gaat dat weer te ver? Het nieuws dieet bevalt mij in elk geval bijzonder goed. Minder nieuws maakt mijn leven leuker!

Maar goed, daar staat daar nog steeds dat meisje met dat krantje terwijl dat allemaal door mijn hoofd schiet. Ze doet ook alleen maar haar werk, ook al is dat in dit geval het ergeren van winkelende mensen. Ze interpreteert mijn nadenkpauze als een mogelijkheid om toch een abonnement te slijten en drukt wederom het krantje onder mijn neus. “Leuk toch? Gratis Krantje?

Met een halve grijns beloof ik dat ik haar krantje aanneem als ze me één ding in die krant kan laten zien waar we beiden oprecht gelukkig en blij van worden.  “Jaaaa.. dat lukt me toch niet!” zegt ze lachend terwijl het krantje weer naar beneden gaat. Ik geef aan dat dit nou exact de reden is waarom ik geen krant wil. “Geen nieuws is goed nieuws” zeg ik als ik haar vriendelijk gedag wuif en mijn weg weer vervolg. Ik ben benieuwd of ze hier nog over nadenkt als ze weer een volgend slachtoffer aanklampt. ;)



5 opmerkingen:

  1. Haha, helemaal juist!

    Heb zoals gewoonlijk je stukje weer in één adem uitgelezen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Sinds ik de grappige stripjes van Garfield, Dilbert, Dirkjan, Fokke & Sukke en Calvin en Hobbes online heb gevonden lees ik ook nooit een krant meer.

    BeantwoordenVerwijderen

Follow me on Twitter!